یادمه قدیما یه نفر در مورد اهمیت تماس داشتن کف دستها با زمین حین نماز خوندن حرف میزد. نمیدونم حرفش تا چه حد درست بود، ولی میگفت این موضوع به قدری اهمیت داره که زمانهای قدیم مسلمونها هیچوقت دست کسی رو از مچ قطع نمیکردن و به جاش انگشتهاشو جدا میکردن که بعدش بتونه نماز بخونه.
البته شاید هم چرت و پرت میگفت، اما اگه راست بود، فکر کنم باید خیلی آدمهای با ملاحظهای بوده باشن. ولی اگه تا این حد مومن بودن، اصلا چرا برادار دینیشونو با دونه دونه بریدن انگشتهاش شکنجه میکردن؟ و اصلا چرا اینقدر خوشبین بودن به این که بعد این همه رنج و عذاب، دغدغهی اون بیچاره ممکنه قبول نشدن نمازهاش باشه؟ یعنی واقعا فکر میکردن خدا به قدری ظالمه که عبادت کسی که دستش قطع شده رو نپذیره فقط به خاطر این که کف دستی نداره که با زمین تماس داشته باشه؟
+خیلی مسخره به نظر میرسه. مسخرهتر این که ورژنهای نوینتر شدهی امثال همین ماجرا رو هنوز توی زندگیمون داریم. حتی مسخرهتر از اون، یه وقتایی خودمون کسی هستیم که اون انگشتهای کوفتی رو قطع میکنه.
- تاریخ : شنبه ۳ ارديبهشت ۰۱
- ساعت : ۰۵:۴۸
